Судьба гонимых правды ради-настоящий полковник Eugeniusz Ankutowicz

Вспоминая свою поездку в Польшу, меня гложет невольное чувство вины перед польским однополчанином моего отца- Евгением Анкутовичем.После поездки к нему, мне пришло лишь одно письмо от него, в котором он делился своими воспоминаниями о своем пребывании с 1939 по 1943 год в далекой теперь уже несуществующей деревеньке под названием Осиновка, стоящей на берегу речки Бундюрки. И после этого наступило молчание.Пострадав в то время от советского режима, он похоже теперь страдает от польского режима. Статью, посвященную ему в польской википедии, урезали. Осталось только следующее

Eugeniusz Ankutowicz (ur. 15 marca 1925 w Komarnie[1]) – polski dowódca wojskowy, pułkownik Wojska Polskiego. Syn zawodowego podoficera WP we Lwowie Tomasza i dyplomowanej położnej Kazimiery. Prezes Oddziału Związku Inwalidów Wojennych w Stargardzie. Lata wojny[edytuj] Po ukończeniu szkoły podstawowej w Komarnie, zdał do IX Gimnazjum i Liceum we Lwowie. W 1939 roku NKWD usiłowało aresztować ojca za udział w wyprawie kijowskiej i w obronie Lwowa, ale uprzedzony, przedostał się do Generalnego Gubernatorstwa. Jednak matkę Kazimierę i Eugeniusza deportowano w głąb ZSRR (do Osinowki w obwodzie nowosybirskim). Po zawarciu umowy Sikorski-Stalin rodzina zmieniła miejsce zesłania i osiadła nad rzeką Czują w pobliżu większego skupiska Polaków. Ze względu na młody wiek, do Armii Andersa nie został powołany. 2 czerwca 1943 roku przyjechał do Sielc nad Oką. Tu otrzymał przydział do szkoły podoficerskiej 1 Pułku Czołgów. W czasie bitwy pod Lenino ochraniał sztab pułku. Następnie szedł szlakiem 1 Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte. Ze Smoleńszczyzny w rejon Żytomierza i Berdyczowa, a następnie na Wołyń w rejon Kiwerc. Potem przez Lublin i przyczółek warecko-magnuszewski. Po spaleniu czołgu w czasie walk o Pragę, został przydzielony do 1 Praskiego Pułku Piechoty jako zastępca dowódcy kompanii rusznic przeciwpancernych w 2 batalionie piechoty. We wrześniu i październiku 1944 walczył o Legionowo-Płudy. 15 lutego 1945 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Czołgów, został skierowany do 16 Samodzielnej Brygady Pancernej. Brał udział w walkach o Poznań i Gorzów Wielkopolski w kierunku na Kostrzyn. Stąd skierowano brygadę na Wzgórza Trzebnickie z zadaniem organizacji kolejnego pierścienia okrążenia twierdzy Wrocław. W kwietniu 1945 roku w ramach 16 BPanc forsował Nysę Łużycką pod Rotenburgiem i walczy na kierunku Budziszyn-Drezno. Pod miastem Danbau został ranny. Он боится, что за то, что он воевал в составе советских войск, которые теперь считаются оккупантами, пострадают и его родственники. Насколько же изощренна бывает судьба в своих фантазиях.И все же я с большой теплотой вспоминаю прием, оказанный им мне и моей жене, когда мы приехали к нему в гости. Жаль, что наш визит был кратковременен и не удалось о многом поговорить. Теперь, видимо, уже и не удастся вообще.

Полковник польской армии Евгений Анкутович

Полковник польской армии Евгений АнкутовичПолковник польской армии Евгений АнкутовичПолковник польской армии Евгений АнкутовичПолковник польской армии Евгений АнкутовичПолковник польской армии Евгений АнкутовичПолковник польской армии Евгений Анкутович